Η οστεοπόρωση εξελίσσεται συχνά χωρίς συμπτώματα, με αποτέλεσμα το πρώτο σημάδι της νόσου να είναι πολλές φορές ένα κάταγμα μετά από μια απλή καθημερινή κίνηση ή μια ελαφρά πτώση. Η έγκαιρη διάγνωση, η πρόληψη και η συνεπής θεραπευτική αντιμετώπιση αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την προστασία της σκελετικής υγείας.
«Η οστεοπόρωση αποτελεί μια σιωπηλή απειλή για την υγεία», επισημαίνει ο Ιωάννης Νικολόπουλος, αναπληρωτής διευθυντής, ορθοπεδικός χειρουργός και υπεύθυνος του Ιατρείου Οστεοπόρωσης στο Metropolitan Hospital, εξηγώντας ότι η νόσος μειώνει την αντοχή των οστών και αυξάνει τον κίνδυνο καταγμάτων ακόμη και ύστερα από την εφαρμογή δυνάμεων μικρής έντασης.
Ποιοι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο
Στις ομάδες αυξημένου κινδύνου περιλαμβάνονται κυρίως οι γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση, τα άτομα που λαμβάνουν μακροχρόνια κορτικοστεροειδή, καθώς και όσοι αντιμετωπίζουν διατροφικές διαταραχές ή σύνδρομα εντερικής δυσαπορρόφησης.
Η απουσία εμφανών συμπτωμάτων καθιστά την πάθηση ιδιαίτερα ύπουλη. Σε πολλές περιπτώσεις, η διάγνωση γίνεται μόνο μετά την εμφάνιση κατάγματος, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία του προληπτικού ελέγχου.
Πώς γίνεται η διάγνωση και πώς μπορεί να προληφθεί
Βασική εξέταση για τη διάγνωση της οστεοπόρωσης είναι η μέτρηση οστικής πυκνότητας με τη μέθοδο DEXA. Σύμφωνα με τον κ. Νικολόπουλο, η εξέταση πρέπει να συνοδεύεται από τον κατάλληλο βιοχημικό έλεγχο του οστικού μεταβολισμού, ώστε να αξιολογείται ολοκληρωμένα η κατάσταση του ασθενούς.
Η πρόληψη περιλαμβάνει ισορροπημένη διατροφή με επαρκή πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D, τακτική σωματική άσκηση και ιατρική παρακολούθηση, ανάλογα με το ατομικό προφίλ κινδύνου.
Η σημασία της θεραπείας
Όταν διαγνωστεί οστεοπόρωση, η επιλογή της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής γίνεται με βάση τις ανάγκες του ασθενούς και τον κίνδυνο κατάγματος. Οι διαθέσιμες θεραπείες περιλαμβάνουν αντιοστεοκλαστικά φάρμακα, τα οποία περιορίζουν την οστική αποδόμηση, και οστεοαναβολικά, που ενισχύουν τον σχηματισμό νέου οστού.
Η συνέπεια στη θεραπεία και η τακτική ιατρική παρακολούθηση είναι σημαντικές για τη μείωση του κινδύνου επιπλοκών. Η διάρκεια και το θεραπευτικό σχήμα καθορίζονται από τον θεράποντα ιατρό, ανάλογα με την κλινική εικόνα κάθε ασθενούς.
Κύριος στόχος είναι η αποφυγή καταγμάτων σε ευάλωτες περιοχές του σκελετού, όπως το ισχίο, η σπονδυλική στήλη, ο καρπός και ο βραχίονας.
Η σκελετική υγεία συνδέεται με την ποιότητα ζωής
Η διατήρηση της υγείας των οστών συμβάλλει στην αυτονομία και την κινητικότητα, ιδιαίτερα όσο αυξάνεται η ηλικία. Η έγκαιρη αναγνώριση των παραγόντων κινδύνου, η κατάλληλη πρόληψη και η σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση μπορούν να περιορίσουν τις επιπτώσεις της νόσου στην καθημερινότητα.
Όπως τονίζει ο κ. Νικολόπουλος, η φροντίδα του σκελετού δεν πρέπει να παραμελείται, ενώ η αναζήτηση ιατρικής καθοδήγησης είναι καθοριστική για τον προγραμματισμό του κατάλληλου προληπτικού ελέγχου.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ