Ο Ρόμπερτ Πάτινσον ξεκαθαρίζει ότι η νέα του ταινία, «Primetime», δεν έχει στόχο να καταδικάσει τον Αμερικανό δημοσιογράφο Κρις Χάνσεν, αλλά να αποτυπώσει μια σύνθετη τηλεοπτική και κοινωνική πραγματικότητα.
Ο Βρετανός ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο ψυχολογικό θρίλερ του σκηνοθέτη Λανς Όπενχαϊμ, σε σενάριο του Ατζόν Σινγκ, υποδυόμενος τον Χάνσεν, ο οποίος έγινε γνωστός μέσα από την εκπομπή «To Catch a Predator» του NBC. Η σειρά, που προβλήθηκε από το 2004 έως το 2007, παρουσίαζε επιχειρήσεις-παγίδες με στόχο την αποκάλυψη ανδρών που φέρονταν να επιδιώκουν σεξουαλικές επαφές με ανηλίκους.
Μιλώντας στο πρακτορείο PA, στο πλαίσιο της προβολής της ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου (BFI), ο Πάτινσον υπογράμμισε ότι η προσέγγισή του δεν είχε χαρακτήρα προσωπικής καταγγελίας κατά του δημοσιογράφου.
«Πρόκειται για ένα πορτρέτο και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί καταδίκη του Κρις ως ανθρώπου, ούτε είχε ποτέ σκοπό να πει “να ποιος είναι αυτός”», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όπως εξήγησε, η ταινία επιχειρεί να συνθέσει διαφορετικές πτυχές μιας ιστορίας που εκτυλίσσεται σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο, χωρίς να περιορίζεται σε μια μονοδιάστατη αποτίμηση του πρωταγωνιστή της.
Ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι αρχικά σχεδίαζε να συμμετάσχει μόνο ως παραγωγός, ωστόσο το σενάριο τον έπεισε να αναλάβει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όπως είπε, γνώριζε την εκπομπή και τη θεωρούσε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όταν ήταν νεότερος.
Ο Πάτινσον ανέφερε ακόμη ότι πραγματοποίησε εκτενή έρευνα για την ιστορία της τηλεοπτικής παραγωγής και τις συνθήκες υπό τις οποίες γυρίστηκε. Σύμφωνα με τον ίδιο, η εμπειρία του Χάνσεν ως δημόσιου προσώπου ήταν ιδιαίτερη, καθώς, παρότι πολλοί δημοσιογράφοι κάλυψαν τα ίδια γεγονότα, κανείς άλλος δεν βίωσε ακριβώς όσα συνέβησαν στον ίδιο.
Η εκπομπή «To Catch a Predator» διακόπηκε το 2008, έπειτα από την υπόθεση του βοηθού εισαγγελέα του Τέξας Μπιλ Κόνραντ, ο οποίος αυτοπυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια επιχείρησης που είχε πραγματοποιηθεί το 2006. Το σχετικό επεισόδιο δεν προβλήθηκε ποτέ.
Με το «Primetime», ο Πάτινσον επιχειρεί να προσεγγίσει μια υπόθεση που βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης για τα όρια της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας, τη δημόσια έκθεση και τη σχέση ανάμεσα στην ενημέρωση και το θέαμα.
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα